Dziś mogę powiedzieć, że to był dobry dzień. A przynajmniej produktywny, a to już całkiem sporo. Po raz kolejny przekonałem się, że trening naprawdę potrafi zdziałać cuda. Ta odrobina ruchu, chwila wysiłku, która zmusza ciało do działania, w zamian daje coś cennego – endorfiny. Krótkotrwałe, ale jakże przyjemne przypomnienie, że życie potrafi smakować inaczej niż zwykle.

Wyjście z domu – dla niektórych to codzienność, zwyczajna rutyna. Dla mnie jednak to coś więcej. To małe zwycięstwo, które potrafi dodać sił i sprawić, że przez chwilę czuję radość. Drobna zmiana scenerii, świeże powietrze, poczucie, że zrobiłem coś dla siebie. Może to niewiele, ale dla mnie ma ogromne znaczenie.

Z drugiej strony jednak pojawia się cień. To wymaganie od siebie, które zaczyna kiełkować. To dobre, że zaczynam mieć oczekiwania wobec siebie, ale też trudne, bo za tym idą pretensje. Coś zrobiłem źle, czegoś nie dopilnowałem, czegoś mogłem więcej. To uczucie, jakby wewnętrzny głos przypominał, że można lepiej, że trzeba więcej.

Wieczorem usiadłem do serialu Powrót. Jeśli go nie znacie, to historia człowieka, który po zmartwychwstaniu zaczyna na nowo poszukiwać siebie. To opowieść pełna pytań, zagubienia, ale i nadziei. Wciągnęła mnie, bo czuję, że sam jestem teraz w podobnym miejscu – na etapie poszukiwania samego siebie. Zastanawiam się, dokąd zmierzam. Czy droga, którą idę, jest tą właściwą? Czy aby na pewno zmierzam w dobrą stronę?

To pytania, na które odpowiedzi nie znajdę od razu. Ale one są, krążą w mojej głowie, towarzyszą mi każdego dnia. I choć może to czasem przytłaczać, jest w tym coś intrygującego. Może właśnie te poszukiwania są sensem samym w sobie? Może nie chodzi o cel, ale o to, kim się stajemy, próbując go odnaleźć?

Dziś był dobry dzień. Ale był też pełen refleksji. Produktywny, pełen małych kroków, które w całości tworzą coś większego. Kto wie, dokąd zaprowadzą?