Ten dzień miał być inny. W planach była produktywność, taka przez wielkie „P”. Tyle do zrobienia, tyle do załatwienia. Ale rzeczywistość, jak zwykle, postanowiła zweryfikować moje zamiary. Łyżwy, które miały być priorytetem, dalej są nieodnalezione. A kolejny trening nadchodzi wielkimi krokami. Myśl o tym, że mogę stanąć na lodzie w kiepskim sprzęcie albo, co gorsza, wcale nie stanąć, wprawia mnie w dziwne poczucie porażki. Jakby te łyżwy symbolizowały coś więcej niż tylko narzędzie do jazdy. Jakby ich brak był znakiem, że coś, czego pragnę, znów jest poza moim zasięgiem.

Ale to tylko wierzchołek góry emocji, które dziś mnie przytłaczają. W domu rzeczywistość jest o wiele cięższa. Kotka, moja towarzyszka, która przez tyle lat była częścią mojego świata, oddycha coraz trudniej. Te dźwięki, ten rzężący oddech… Nie sposób ich ignorować. To jak nieustanne przypomnienie, że guz, który atakuje jej ciało, nie daje za wygraną. Gdyby tylko jej serce było silniejsze, może mielibyśmy szansę. Może byłaby teraz po operacji, wolna od tego ciężaru. Ale prawda jest inna. Jej serce, ledwo bijące, nie wytrzymałoby takiej walki.

I tak każdego dnia widzę, jak życie w niej gaśnie. Powoli, nieubłaganie. Każdy jej oddech to jak ostrze, które wchodzi głębiej w moją świadomość. Każde spojrzenie przypomina, że czas, jaki nam pozostał, jest policzony. Czy można cieszyć się dniem, gdy widzisz, że ktoś bliski odchodzi? Nie ma na to odpowiedzi, która przyniosłaby ulgę.

Jutro wizyta u psychiatry. Powinienem czuć ulgę, że jest ktoś, kto próbuje mi pomóc. Pewnie się zdziwi, że poszedłem na kwalifikację na oddział dzienny. Myślał pewnie, że jednak się nie zdecyduję, A tu proszę. Do odważnych świat należy. Wszak to wszystko dla poprawy mojego zdrowia.

Jeszcze miesiąc. Jeszcze tyle dni, zanim zacznę tę terapię. Każdy z nich wydaje się teraz wiecznością. I choć wiem, że czas płynie, że życie toczy się dalej, dzisiaj czuję tylko przytłaczający ciężar, którego nie potrafię zrzucić.